Μια μικρή αυτοβιογραφική αναδρομή που γράφτηκε γι’ αυτή την ιστοσελίδα πριν 15 χρόνια. Τη διατηρώ εδώ, παρότι μπορεί να φαίνεται αταίριαστη, σαν κάτι που έγραψα για μένα κάποτε και δεν θέλω να το αφαιρέσω. Άλλωστε η σύνδεσή μου με την αρχαιολογία ήταν από την αρχή συναισθηματική και αυτό αυξάνεται με τα χρόνια.
Το 1988 “πέτυχα”, όπως λέγαμε με ενθουσιασμό, στο Τμήμα Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου της Αθήνας. Το 1989, καλοκαίρι, πήγα για πρώτη φορά σε ανασκαφή, στο σπήλαιο “Σκοτεινή” στα Θαρρούνια της Εύβοιας. Εκεί ανακάλυψα -με έκπληξη- την προϊστορία. Τα απογεύματα, στο σχολείο του χωριού όπου κάναμε καταγραφές, ξεκίνησα την πρώτη μου μελέτη κεραμικής. Το 1990 πήγα σε επιφανειακή έρευνα στο Γυαλί της Νισύρου και θα συνέχιζα σχεδόν για μία δεκαετία. Την ίδια χρονιά συμμετείχα και στην ανασκαφή μιας πρωτοελλαδικής θέσης, της Καλογερόβρυσης στην Εύβοια, και σε καταγραφές κεραμικής από το σπήλαιο Νέστορα στην Πύλο. Το 1991 προσλαμβάνομαι στο Υπουργείο Πολιτισμού, στην Εφορεία Παλαιοανθρωπολογίας-Σπηλαιολογίας -καθοριστική στιγμή: η αρχή μιας πορείας που συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Τα επόμενα χρόνια στη δεκαετία του ’90 συμμετείχα στις νεολιθικές ανασκαφές της εφορείας στο σπήλαιο Κύκλωπα των Βόρειων Σποράδων και στο σπήλαιο των Λιμνών στα Καλάβρυτα, δύο έρευνες από τις οποίες έμαθα πολλά και ακόμα μαθαίνω. Ειδικά η ανασκαφή του Κύκλωπα ήταν μοναδική εμπειρία και από την πλευρά της αρχαιολογικής περιπέτειας: όλη η ομάδα για σχεδόν ένα μήνα στο ερημονήσι.
Κάπως έτσι απέκτησα τον ενδιαφέρον μου για τη νεολιθική κεραμική. Τις ίδιες χρονιές πήγα και σε επιφανειακές έρευνες για παλαιολιθικά στη Μάνη και την Κεφαλλονιά. Το 1994 αρχίζω να δουλεύω στην Εφορεία Κυκλάδων και στην ανασκαφή στη νεολιθική Φτελιά στη Μύκονο. Και αργότερα στην ανασκαφή του νεολιθικού σπηλαίου Σαρακηνού στην Κωπαΐδα. Και στις δύο αυτές θέσεις δουλέψαμε ως βασική ομάδα 3-4 άτομα που είχαμε συντονιστεί να κάνουμε τη διαλογή και την πρώτη επεξεργασία της κεραμικής με έναν κοινό τρόπο. Ήμασταν μια δεμένη παρέα που σκόρπισε μετά από λίγα χρόνια -και συνεχίζουμε την αρχαιολογία η καθεμία μας από άλλη θέση.
Κάπου εκεί μπαίνει και η Θεόπετρα στη ζωή μου. Μέσα στα όστρακα από το σπήλαιο αυτό άρχισα να ανακαλύπτω τους νεολιθικούς τεχνίτες και τις μικρο-ιστορίες τους. Το 1993 είδα για πρώτη φορά το όνομά μου σε δημοσίευση. Το 1996 συμμετείχα για πρώτη φορά σε συνέδριο. Παράλληλα εργάζομαι σε εκδοτικές διορθώσεις αρχαιολογικών βιβλίων -εμπειρία ανεκτίμητη. Δουλεύω για ένα σύντομο διάστημα και σε σωστικές ανασκαφές. Επίσης αρχίζω να εμπλέκομαι και σε θέσεις της εποχής του Χαλκού.
Το 2000 κάνω ένα αρχαιολογικό ταξίδι στη Γουατεμάλα. Και μετά στην Κύπρο. Το 2001 παντρεύομαι με τον Σπύρο Τζεβελέκη και φέρνω στη ζωή τα παιδιά μας, τη Νεφέλη το 2002, τον Ορφέα το 2004 και την Ηλέκτρα το 2006. Ενώ η προηγούμενη δεκαετία είχε έντονη δραστηριότητα στις ανασκαφές, τώρα αρχίζει μια περίοδος πιο πολύ μελετητική και συγγραφική. Η διδασκαλία στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου στη Ρόδο ήταν μια ανανεωτική και δημιουργική εμπειρία και κίνητρο για περισσότερη αναζήτηση και γνώση. Κάθε φορά γύριζα στην Αθήνα κατάκοπη, αλλά γεμάτη.
Με την αρχή της νέας δεκαετίας έκλεισε αυτός ο κύκλος, δίνοντας τη θέση του σε έναν καινούργιο: περισσότερη διεπιστημονική συνεργασία, εξωστρέφεια με υποτροφίες στο εξωτερικό, πιο ώριμη ματιά στην αρχαιολογία. Διαπιστώνω μια σταθερή στροφή προς τη μεγάλη εικόνα, εκει όπου χάνεται ο διαχωρισμός ανάμεσα στην προϊστορία και την αρχαιότητα.
Σημειώσεις με αναστοχασμό που μου θυμίζει ότι έχω διανύσει μια αρχαιολογική ζωή που με έφερε σε τόσα διαφορετικά γεωγραφικά μέρη, συνεργάτες και συνομιλητές. Με ένα παράξενο τρόπο, όλα αυτά τα μέρη και οι γνώσεις δεν είναι καθόλου παλιά, αλλά πάντα παρόντα, επανέρχονται και ανανενώνονται…
