Η Κουτρουλού Μαγούλα είναι γήλοφος στη θεσσαλική πεδιάδα, συγκεκριμένα στη νότια άκρη της, κοντά στις υπώρειες των ορεινών όγκων του Δομοκού. Πρόκειται για οικισμό που έζησε κατά τη διάρκεια της Αρχαιότερης και της Μέσης Νεολιθικής (7η και 6η χιλιετία π.Χ.). Το ύψος του γήλοφου αυξανόταν καθώς τα νεολιθικά σπίτια ξαναχτίζονταν πάνω στα ίδια τους τα κατάλοιπα. Στις διάφορες φάσεις του δομήθηκε με κτήρια, αυλές, εξωτερικούς χώρους, εργαστήρια, περιβόλους, τάφρους και άλλες διαμορφώσεις στην κορυφή και τα πρανή του λόφου.
Όπως συμβαίνει σε όλους τους θεσσαλικούς οικισμούς, και στην Κουτρουλού Μαγούλα η χρήση της κεραμικής είναι εκτεταμένη για ποικίλους λόγους και κατάλοιπα από κεραμικά σκεύη υπάρχουν σε κάθε χώρο της. Ο κυριότερος λόγος είναι η διαχείριση των τροφίμων και του φαγητού τόσο σε καθημερινό, πρακτικό επίπεδο όσο και στο πλαίσιο ιδιαίτερων, τελετουργικών στιγμών. Ταυτόχρονα, τα σκεύη με την τεχνολογία τους, την εμφάνιση, την αισθητική και τη διακόσμησή τους, αποτύπωναν γενικότερους συμβολισμούς, προσωπικούς και συλλογικούς. Τόσο αυτά όσο και το περιεχόμενό τους εκφράζουν όχι μόνο μια οικονομική επένδυση και μια τεχνολογία παραγωγής αλλά και συναισθήματα, στοιχεία προσωπικής προβολής ή διαφορποποίησης.
Τα αγγεία στην Κουτρουλού ήταν κύπελλα, φιάλες, λεκανίδες, μαγειρικά, κλειστά δοχεία, ηθμοί, προχοϊκά δοχεία και τράπεζες προσφορών. Σε κάποια ζωγράφιζαν μοτίβα (πάνω σε επιφάνεια που είχε προετοιμαστεί με κάταλληλο επίχρισμα): οι πιο συνηθισμένες τάσεις της εποχής ήταν ερυθρά σχέδια σε λευκό βάθος ή λευκά σε ερυθρό. Τα περισσότερα αγγεία όμως δεν ήταν γραπτά, αλλά μονόχρωμα. Ανάλογα με τις τεχνικές που εφαρμόζονταν για την παρασκευή του επιχρίσματος, την εφαρμογή και τη στίλβωσή του, προέκυπταν διάφοροι χρωματισμοί και αποχρώσεις μετά το ψήσιμο. Πιο συνηθισμένα ήταν τα κοκκινωπά χρώματα, αλλά υπήρχαν και γκρίζα και μαύρα. Παρότι αυτά τα χαρακτηριστικά κινούνται μέσα σε μια αισθητική που είναι κοινή σε όλη τη Θεσσαλία, μικρο-ιδιαιτερότητες σε επίπεδο αποχρώσεων ή υφής δείχνουν ότι υπήρχε και ένας τοπικός χαρακτήρας. Οι παραλλαγές αυτές συμβάλλουν στην ανανέωση των αισθητικών τάσεων και δίνουν χώρο στους κεραμείς να “φανούν” στην κοινότητα.
